Shloka 137
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
सूचीरोमा हरिश्मश्रुरूर्ध्वकेशश्वलाचल: । गीतवादित्रतत्त्वज्ञो गीतवादनकप्रिय:
sūcīromā hariśmaśrur ūrdhvakeśaś calācalaḥ | gītavāditratattvajño gītavādanakapriyaḥ ||
ភីષ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ រោមកាយរបស់ព្រះអង្គស្រដៀងម្ជុល; ពុកមាត់ និងចង្កេះពណ៌ខ្មៅ។ សក់លើក្បាលឈរឡើងលើ។ ព្រះអង្គជារូបសភាពនៃចល និងអចលទាំងអស់។ ព្រះអង្គជាអ្នកដឹងច្បាស់នូវសច្ចធម៌នៃបទចម្រៀង និងតន្ត្រីឧបករណ៍ ហើយព្រះអង្គពេញចិត្តជាពិសេសក្នុងការច្រៀង និងការលេងតន្ត្រី។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a figure marked by unusual ascetic/cosmic traits yet also refined knowledge of the arts: true excellence can include mastery of aesthetic disciplines (song and instruments) alongside a broader, all-encompassing vision of reality (calācala—moving and unmoving).
In Bhīṣma’s discourse in the Śānti Parva, he is describing a particular being/person by distinctive physical signs and capacities—especially his comprehensive nature and his expertise and fondness for music—within a larger didactic context.