Shloka 22
Adhyāya 283: Varṇa-vṛtti, Nyāya-ārjana, and the Decline-and-Restoration of Dharma (वर्णवृत्तिः न्यायार्जनं च)
दक्ष उवाच एतन्मखेशाय सुवर्णपात्रे हवि: समस्तं विधिमन्त्रपूतम् | विष्णोर्नयाम्यप्रतिमस्य भागं प्रभुर्विभुश्नाहवनीय एष:
dakṣa uvāca etan makheśāya suvarṇapātre haviḥ samastaṃ vidhimantrapūtam | viṣṇor nayāmy apratimasya bhāgaṃ prabhur vibhuś cāhavanīya eṣaḥ ||
ទក្ខៈបាននិយាយថា៖ «ឱ មហាឥសី សូមមើល—ក្នុងភាជន៍មាសនេះ មានហវីទាំងមូល ដែលបានបរិសុទ្ធដោយវិធីបូជាត្រឹមត្រូវ និងដោយមន្ត្រ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនាំភាគនេះទៅជូនព្រះវិṣṇu ព្រះអម្ចាស់ដ៏មិនមានអ្នកប្រៀបបាន។ ព្រះវិṣṇuនេះឯង ជាព្រះអធិបតី និងពេញសកលលោក ហើយមានតែព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះដែលសមគួរទទួលភាគយញ្ញ។»
दक्ष उवाच
Educational Q&A
Ritual action is presented as ethically meaningful when aligned with rightful devotion and proper procedure: the offering, purified by vidhi and mantra, should be given to the truly worthy—here identified as Viṣṇu, the incomparable, all-pervading Lord.
Dakṣa declares that the prepared oblation, placed in a golden vessel and sanctified by correct rites and mantras, is to be offered as the sacrificial share to Viṣṇu, whom he proclaims uniquely fit to receive the yajña-portion.