Shloka 63
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
इमां ज्वरोत्पत्तिमदीनमानस: पठेत् सदा य: सुसमाहितो नर: । विमुक्तरोग: स सुखी मुदा युतो लभेत कामान् स यथामनीषितान्
imāṁ jvarotpattim adīna-mānasaḥ paṭhet sadā yaḥ susamāhito naraḥ | vimukta-rogaḥ sa sukhī mudā yuto labheta kāmān sa yathā-manīṣitān ||
ភីṣ្មៈបាននិយាយថា៖ «អ្នកណាដែលមានចិត្តទូលាយ មិនសោកសៅ ហើយផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងមាំមួន អានឬសូត្ររឿងនេះជានិច្ច ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកំណើតនៃជ្វរ នោះមនុស្សនោះនឹងរួចផុតពីជំងឺ មានសុខសាន្ត និងរីករាយ ហើយទទួលបានបំណងប្រាថ្នាដែលខ្លួនបានគិតទុកដោយត្រឹមត្រូវ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steady-minded, regular recitation of a sacred/meaningful narrative—done with concentration and without dejection—is presented as a disciplined practice that supports freedom from illness, inner joy, and the attainment of one’s intended aims.
Bhīṣma concludes a section about the origin of fever with a phalaśruti (statement of benefits), declaring that one who continually recites this account with focused attention becomes disease-free, happy, and successful in obtaining desired goals.