Shloka 34
अध्याय २८१ — दानधर्मः, न्यायागतधनम्, ऋणत्रय-परिशोधनं च
Dāna ethics, lawful wealth, and settling obligations
तमेषा यास्यति क्षिप्रं तत्रैव च निवत्स्यति । ब्रह्मवध्या हव्यवाह व्येतु ते मानसो ज्वर:
tam eṣā yāsyati kṣipraṃ tatraiva ca nivatsyati | brahmavadhyā havyavāha vyetu te mānaso jvaraḥ ||
ព្រះព្រហ្មាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បាបនោះនឹងទៅរកមនុស្សនោះយ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយស្នាក់នៅទីនោះឯង។ ឱ ហាវ្យវាហ (Havyavāha) អ្នកដឹកនាំហាវិស សូមឲ្យក្តៅក្រហាយក្នុងចិត្តរបស់អ្នករលាយបាត់ទៅ៖ បន្ទុកនៃ brahmahatyā មិនត្រូវនៅជាមួយអ្នកទេ ប៉ុន្តែត្រូវផ្ទេរទៅកាន់អ្នកដែលត្រូវគ្របដណ្ដប់ដោយ tamas ហើយបរាជ័យក្នុងការថ្វាយកិត្តិយសត្រឹមត្រូវ នៅពេលអ្នកត្រូវបានបញ្ឆេះនៅកន្លែងណាមួយ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames moral accountability as following the true locus of negligence: when proper reverence and duty are not performed due to tamas (spiritual inertia/ignorance), the resulting demerit attaches to the negligent person rather than remaining with an instrument like Fire. It reassures Agni that anxiety should cease because guilt is not arbitrary; it adheres to ethical causality.
Bhīṣma recounts a teaching addressed to Agni (Havyavāha): the personified burden of brahmahatyā/brahmavadhyā will swiftly move to and reside in the individual who fails to perform the appropriate honoring/worship when Fire is kindled. The statement is meant to calm Agni’s mental distress.