Shloka 37
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
संसारमें ब्रह्मविद्याके समान कोई नेत्र नहीं है, ब्रह्मविद्याके समान कोई फल नहीं है, रागके समान कोई दुःख नहीं है और त्यागके समान कोई सुख नहीं है ।।
na etādṛśaṁ brāhmaṇasyāsti vittaṁ yathaikatā samatā satyatā ca | śīle sthitir daṇḍa-nidhānam ārjavaṁ tataḥ tataś coparamaḥ kriyābhyaḥ ||
ភីष្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ក្នុងលោកសង្សារ មិនមានភ្នែកណាស្មើនឹងព្រះវិជ្ជាព្រហ្ម (Brahmavidyā) មិនមានផលណាស្មើនឹងព្រះវិជ្ជាព្រហ្ម; មិនមានទុក្ខណាស្មើនឹងរាគៈ ហើយមិនមានសុខណាស្មើនឹងត្យាគៈ។ សម្រាប់ព្រាហ្មណ៍ មិនមានទ្រព្យណាស្មើនឹងអ្វីទាំងនេះទេ៖ ការរួមជាឯកជាមួយព្រហ្ម, ចិត្តស្មើ, សច្ចធម៌ជាទីពឹង, ការតាំងខ្លួនក្នុងសីលធម៌, ការដាក់ចោលដំបង (អហിംសា), ភាពត្រង់ស្មោះ និងការដកខ្លួនចេញ—ម្តងហើយម្តងទៀត—ពីកម្មដែលបណ្តាលដោយក្តីប្រាថ្នា។ ទាំងនេះហើយជាទ្រព្យដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងធម៌ពិសេសរបស់ព្រាហ្មណ៍។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma defines the brahmin’s true ‘wealth’ not as possessions but as inner virtues: realization-oriented unity (ekatā), equanimity (samatā), truthfulness (satyatā), stable good character (śīla-sthiti), non-violence (daṇḍa-nidhānam), sincerity (ārjavam), and repeated withdrawal from desire-driven actions (uparamaḥ kriyābhyaḥ).
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising Yudhishthira on dharma after the war, here emphasizing the distinctive ethical and spiritual discipline expected of a brahmin.