Shloka 26
Śreyas-nirdeśa (Discerning the Superior Good): Nārada–Gālava Saṃvāda
देवानामेष वै गोष्ठो यदरण्यमिति श्रुति: । गाँव या नगरमें रहकर स्त्री-पुत्रोंमें आसक्ति रखना--यह मृत्युका घर ही है। “यदरण्यम्” इस श्रुतिके अनुसार जो वानप्रस्थ-आश्रम है, यह देवताओंकी गोशालाके समान है ।।
bhīṣma uvāca | devānām eṣa vai goṣṭho yad araṇyam iti śrutiḥ | nibandhanī rajjur eṣā yā grāme vasato ratiḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ស្រ៊ុតិបានប្រកាសថា «ព្រៃគឺជាគោស្ថានរបស់ទេវតា»—ជាជម្រកសក្ការៈដែលបានការពារ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការរីករាយនិងការជាប់ចិត្តរបស់អ្នករស់នៅភូមិ ដោយចងខ្លួនជាមួយទំនាក់ទំនងគ្រួសារ ក្លាយជាខ្សែចងបង្ខំ។ ដូច្នេះ ជីវិតវានប្រស្ថ (vānaprastha) ដែលដកខ្លួនចូលព្រៃ ត្រូវបានសរសើរថាជាស្ថានសួគ៌សម្រាប់ទេវតា ខណៈការចងចិត្តនឹងសុខលាភក្នុងផ្ទះ គឺជាខ្សែពួតនាំទៅរកមរណៈ និងពន្ធនាការ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Attachment to settled household pleasures is likened to a binding rope, whereas retreat to the forest—symbolizing vānaprastha and disciplined withdrawal—is praised by śruti as a sacred refuge aligned with the divine.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and life-stages, Bhishma advises Yudhishthira by contrasting village/household attachment with the forest-dweller’s path, citing a scriptural saying to elevate vānaprastha as spiritually protective.