Shloka 4
नारद-समङ्ग-संवादः — The Nārada–Samaṅga Dialogue on Fearlessness and Equanimity
सुसुखं बत जीवामि यस्य मे नास्ति किंचन । मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्युति किंचन
su-sukhaṃ bata jīvāmi yasya me nāsti kiṃcana | mithilāyāṃ pradīptāyāṃ na me dahyati kiṃcana ||
ភីष្ម បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «‘ខ្ញុំរស់នៅដោយសុខសាន្តយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគ្មានអ្វីសោះជារបស់ខ្ញុំ។ ទោះបីមិថិលាទាំងមូលត្រូវភ្លើងឆេះ ក៏គ្មានអ្វីរបស់ខ្ញុំត្រូវឆេះឡើយ।’ នេះជាពាក្យដែលគេថាជារបស់ព្រះរាជាជនកៈ—បង្ហាញថា ការមិនកាន់កាប់ និងការលះបង់ “មមតា” (អារម្មណ៍ថា ‘របស់ខ្ញុំ’) ធ្វើឲ្យចិត្តមិនរង្គើ ទោះជាបាត់បង់ ឬគ្រោះមហន្តរាយក៏ដោយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches aparigraha/non-possessiveness: when one abandons the sense of ownership (‘mine-ness’), one remains inwardly secure even if external possessions, status, or the whole city/kingdom is destroyed.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and right conduct, Bhishma cites (or echoes) King Janaka’s famous declaration to illustrate the ideal of a wise ruler who is inwardly detached—so that even a calamity like Mithilā burning does not disturb him through personal loss.