Shloka 12
नारद-समङ्ग-संवादः — The Nārada–Samaṅga Dialogue on Fearlessness and Equanimity
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्य॑ति जीर्यत: । योडसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजत: सुखम्
yā dustyajā durmatibhir yā na jīryati jīryataḥ | yo 'sau prāṇāntiko rogas tāṁ tṛṣṇāṁ tyajataḥ sukham ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ តណ្ហានោះ ដែលមនុស្សមានបញ្ញាខុសឆ្គងលះបង់បានលំបាក ដែលមិនចាស់ទោះរាងកាយចាស់ ហើយត្រូវគេរាប់ថាជារោគនៅជាប់រហូតដល់ដង្ហើមចុងក្រោយ—អ្នកណាលះបង់សេចក្តីស្រេកនោះបាន អ្នកនោះទើបទទួលបានសុខពិត។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Craving (tṛṣṇā) is portrayed as an enduring illness that persists even as the body ages; real happiness comes from abandoning this insatiable desire through discernment and self-restraint.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma continues advising Yudhishthira, emphasizing inner discipline: the conquest of craving is presented as a decisive step toward peace and lasting well-being.