Shloka 33
Adhyāya 270 — Yudhiṣṭhira’s inquiry on saṃnyāsa; Bhīṣma on calculable time, tamas, and karma
Vṛtra–Uśanā exemplum begins
भीष्म उवाच निर्वेदाद देवतानां च प्रसादात् स द्विजोत्तम: | वन॑ प्रविश्य सुमहत् तप आरब्धवांस्तदा,भीष्मजी कहते हैं--राजन! वैराग्य और देवताओंके कृपाप्रसादसे वनमें जाकर उस श्रेष्ठ ब्राह्मणने उस समय बड़ी भारी तपस्या आरम्भ की
bhīṣma uvāca nirvedād devatānāṃ ca prasādāt sa dvijottamaḥ | vanaṃ praviśya sumahat tapa ārabdhavāṃs tadā ||
ភីෂ្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ឱ ព្រះរាជា! ដោយសារវេរាគ្យ និងដោយព្រះគុណប្រសាទនៃទេវតា ព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរនោះបានចូលទៅក្នុងព្រៃ ហើយនៅពេលនោះបានចាប់ផ្តើមតបស្យាដ៏ធំធេងយ៉ាងខ្លាំង។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual effort arises from nirveda (dispassion) and is strengthened by devatā-prasāda (divine favor). The verse presents tapas as an ethical-spiritual response to worldly dissatisfaction, redirecting life toward disciplined self-restraint and higher aims.
Bhishma tells the king that an eminent Brahmin, having developed dispassion and received the gods’ favor, went into the forest and began intense austerities, marking a decisive turn from worldly life to ascetic practice.