Shloka 5
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
उत्पन्नत्यागिनो<लुब्धा: कृपासूयाविवर्जिता: । धनानामेष वै पन्थास्तीर्थेषु प्रतिपादनम्
utpanna-tyāgino 'lubdhāḥ kṛpā-sūyā-vivarjitāḥ | dhanānām eṣa vai panthās tīrtheṣu pratipādanam ||
កាពិលៈ បាននិយាយថា អ្នកណាដែលបោះបង់អ្វីៗដែលបានមកដល់ខ្លួន ដោយឆ្ងាយពីលោភលន់ ហើយគ្មានភាពកំណាញ់ និងការច嫉ឬអសូយា—ដោយយល់ថា នេះហើយជាមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវសម្រាប់ទ្រព្យសម្បត្តិ—នាំទ្រព្យនោះទៅប្រគេន និងបរិច្ចាគនៅពេល និងទីកន្លែងបរិសុទ្ធ ដល់អ្នកសមគួរទទួល។ មនុស្សដូច្នេះមិនពឹងផ្អែកលើអំពើបាបឡើយ ហើយតែងតែឈរជាប់ក្នុងវិន័យនៃកម៌យោគៈ; ដូច្នេះ សេចក្តីប៉ងប្រាថ្នាខាងក្នុងរបស់ពួកគេចាប់ផ្តើមសម្រេចផល ហើយពួកគេទទួលបានការជឿជាក់មាំមួនចំពោះព្រះសច្ចៈអតិបរមា ដែលបរិសុទ្ធ និងមានសភាពជាចំណេះដឹង។
कपिल उवाच
Educational Q&A
Wealth is best used through non-greedy renunciation and charitable bestowal—especially in meritorious contexts (tīrtha)—while avoiding sin and remaining established in disciplined action; this purifies intention and supports firm realization of the Supreme as pure consciousness/knowledge.
In Śānti Parva’s didactic discourse, Kapila instructs on the ethical handling of wealth: the virtuous relinquish attachment, give appropriately, and thereby progress from right conduct (karma-yoga) toward steady spiritual certainty (jñāna) about the Supreme Reality.