Shloka 34
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
एतेषां प्रेत्यभावे तु कतम: स्वर्गजित्तम: । एतदाचक्ष्व मे ब्रह्मन् यथातत्त्वेन पृच्छत:
eteṣāṃ pretyabhāve tu katamaḥ svargajittamaḥ | etad ācakṣva me brahman yathātattvena pṛcchataḥ ||
កបិលៈ សួរថា៖ «ក្នុងវិធីប្រើទ្រព្យទាំងនេះ—គ្រាន់តែរីករាយបរិភោគ, ធ្វើទាន, ប្រើក្នុងយជ្ញ, ប្រកបសិក្សាវេដ, ឬយកការលះបង់ជាទីពឹង—អ្នកណា បន្ទាប់ពីស្លាប់ ឈ្នះសួគ៌យ៉ាងដាច់ខាតជាងគេ? ឱ ព្រាហ្មណ៍! ព្រោះខ្ញុំសួរដោយចិត្តចង់ដឹងយ៉ាងស្មោះ សូមប្រាប់ខ្ញុំតាមពិត ដូចដែលវាជាក់ស្តែង»។
कपिल उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry about the right use of wealth and effort: whether pleasure, charity, sacrifice, study, or renunciation yields the highest posthumous spiritual result. It sets up a hierarchy of values where intention and dharmic orientation determine the fruit after death.
In the Shanti Parva’s instructional dialogue, Kapila addresses a Brahman teacher/interlocutor and asks for a precise judgment: among several life-paths connected with wealth and discipline, which most powerfully leads to victory in heaven after death.