Shloka 19
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
सर्वमानन्त्यमेवासीदिति नः शाश्वती श्रुति: । तेषामदीनसत्त्वानां दुश्चराचारकर्मणाम्
sarvam ānantyam evāsīd iti naḥ śāśvatī śrutiḥ | teṣām adīna-sattvānāṁ duścarācāra-karmaṇām
«សាសនាប្រពៃណីដ៏អស់កល្បរបស់យើងប្រកាសថា៖ ‘អ្វីៗទាំងអស់នេះ ពិតជាគ្មានព្រំដែន។’ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលកម្លាំងក្នុងចិត្តមិនទន់ខ្សោយ—អ្នកដែលអត់ធ្មត់ឆ្លងកាត់វិន័យដ៏តឹងរឹង និងរបៀបប្រព្រឹត្តដ៏លំបាក—សច្ចៈនេះត្រូវបានខិតជិតតាមរយៈការអនុវត្តដ៏ពិបាក និងកិច្ចការដែលទាមទារខ្លាំង»។
कपिल उवाच
Educational Q&A
Kapila invokes śruti to assert that reality is fundamentally ‘boundless’ (ānantya). The verse links this metaphysical claim to ethical-spiritual effort: only the steadfast, undiscouraged practitioner can move toward such truth through rigorous discipline and demanding action.
In Śānti Parva’s instructional dialogue, Kapila speaks as a teacher, citing eternal śruti as authority. He contrasts the vastness of ultimate reality with the difficulty of the path, emphasizing the need for unwavering inner strength and austere conduct.