Shloka 14
मोक्षोपाय-निर्णयः
Determination of the Means to Liberation
यदा पुरोहित वा ते पर्येयु: शरणैषिण: । करिष्याम: पुनर्ब्रह्ममू न पापमिति वादिन:
yadā purohitaṃ vā te paryeyuḥ śaraṇaiṣiṇaḥ | kariṣyāmaḥ punar brahman na pāpam iti vādinaḥ ||
ទ្យុមត្សេនៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បើចោរ ឬមនុស្សអាក្រក់ផ្សេងៗ ដែលស្វែងរកទីពឹង មកសុំជ្រកកោននៅព្រះសង្ឃបុរោហិតនៃត្រកូលអ្នក ហើយប្រកាសថា ‘ឱ ព្រាហ្មណ៍! យើងនឹងមិនប្រព្រឹត្តអំពើបាបដូចនេះម្ដងទៀតឡើយ’ នោះគួរឲ្យលែងពួកគេ។ នេះជាព្រះបន្ទូលបង្រៀនរបស់ព្រះព្រហ្មា។ ទោះជាព្រាហ្មណ៍សន្យាសី—កោរសក់ កាន់ដណ្ឌ និងស្លៀកស្បែកក្តាន់—បើប្រព្រឹត្តអំពើខុស ក៏សមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មដែរ»។
इुमत्सेन उवाच
Educational Q&A
Refuge may be granted even to wrongdoers if they sincerely renounce future sin; however, social or religious status (even that of an ascetic brāhmaṇa) does not exempt one from punishment when one commits wrongdoing—dharma requires both compassion and accountability.
Dyumatsena lays down a rule of conduct: when criminals approach the priest seeking protection and promise reform, they should be spared, citing Brahmā’s injunction; at the same time he clarifies that an ascetic who violates dharma remains punishable, emphasizing impartial justice.