Shloka 41
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
पत्नीं चानेन विधिना प्रकरोति नियोजयन् । इष्टं तु दैवतं कृत्वा यथा यज्ञमवाप्रुयात्,इसी विधिसे देवताके लिये घी आदि द्रव्य समर्पित करनेके लिये श्रद्धाको ही पत्नी बनाये और यज्ञको ही देवताके समान आराध्य बनाकर यथावत् रूपसे यज्ञपुरुष भगवान् विष्णुको प्राप्त करे
patnīṁ cānena vidhinā prakaroti niyojayan | iṣṭaṁ tu daivataṁ kṛtvā yathā yajñam avāpnuyāt ||
ទុលាធារ បាននិយាយថា៖ «ដោយវិន័យនេះផ្ទាល់ មនុស្សគួរធ្វើឲ្យ “សទ្ធា” ក្លាយជាប្រពន្ធរបស់ខ្លួន—ដើម្បីឲ្យការសមర్పអាជ្យ និងអាហុតិផ្សេងៗ ត្រូវបានធ្វើចំពោះទេវតា ដោយការគោរព។ ដោយយកយញ្ញខ្លួនវាផ្ទាល់ជាវត្ថុបូជា គួរធ្វើយញ្ញឲ្យត្រឹមត្រូវ ហើយឈានដល់ព្រះវិṣṇុ—ព្រះយញ្ញបុរស (បុគ្គលនៃយញ្ញ)»។
तुलाधार उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an interiorized ritual ethic: true sacrificial success depends on śraddhā (faith/reverence). By making faith one’s ‘wife’ (the essential partner in yajña) and treating yajña itself as the worship-worthy focus, one attains Viṣṇu as Yajñapuruṣa.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Tulādhāra explains how a practitioner should orient household and ritual life: offerings are to be made with reverence, and the sacrifice is to be regarded as sacred in itself, culminating in devotion to Viṣṇu as the divine reality reached through proper yajña.