Shloka 10
Daṇḍa, Ahiṃsā, and Proportional Kingship: The Dyumatsena–Satyavān Dialogue (दण्ड-अहिंसा-विवेकः)
ते चेत् सर्वप्रमाणं वै प्रमाणं ह्ृत्र विद्यते । प्रमाणे5प्यप्रमाणेन विरुद्धे शास्त्रता कुत:,यदि सम्पूर्ण वेद प्रामाणिक हैं तो स्मृतियाँ भी प्रामाणिक हो सकती हैं; परंतु जब (युग- युगमें धर्मके विषयमें विभिन्न प्रकारकी बात कहनेसे) प्रमाणभूत वेद भी अप्रामाणिक हो तो वेदमूलक स्मृतियाँ भी प्रामाणिक नहीं रहेंगी। यदि स्मृतिका श्रुतिके साथ विरोध हो तो उसमें शास्त्रत्व कैसे रह सकता है?
te cet sarva-pramāṇaṃ vai pramāṇaṃ hy atra vidyate | pramāṇe 'py apramāṇena viruddhe śāstratā kutaḥ ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បើវេទៈជាមាត្រដ្ឋានសកលនៃចំណេះដឹងត្រឹមត្រូវ ព្រះវេទៈតែប៉ុណ្ណោះគួរជាអំណាចសម្រេចនៅទីនេះ។ តែបើសូម្បីតែអំណាចនោះត្រូវបានអ្វីដែលគេចាត់ទុកថាមិនមែនអំណាច មកបដិសេធវិញ តើអ្វីៗនឹងនៅមានសភាពជា “សាស្ត្រ” ដោយមូលហេតុអ្វី? ហើយបើស្ម្រឹតិ (Smṛti) ផ្ទុយនឹងស្រុតិ (Śruti) តើដោយមូលដ្ឋានណា វានឹងត្រូវហៅថាសាស្ត្របានទៀត?»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse argues that scriptural authority depends on consistency with the highest accepted pramāṇa (Śruti/Veda). If a text or rule (such as Smṛti) contradicts Śruti, its claim to be ‘śāstra’ becomes untenable.
In the Śānti Parva’s dharma-discourse, Yudhiṣṭhira presses a critical question about how to determine true dharma when different authorities appear to conflict, challenging the basis on which secondary texts can remain authoritative.