Shloka 257
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
इस प्रकार श्रीमहाभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत गोक्षधर्मपर्वरें गृत्यु और प्रजापतिका संवादविषयक दो सौ सत्तावनवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāreṇa Śrīmahābhārate Śāntiparvaṇi antargate Gokṣadharmaparvaṇi Mṛtyu-Prajāpatisaṃvāda-viṣayakaḥ saptapañcāśad-uttara-dviśatatamaḥ adhyāyaḥ samāptaḥ.
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមហាភារត» នៅក្នុង «សាន្តិពರ್ವ» ជាពិសេសក្នុងផ្នែក «គោក្សធម្ម» ជំពូកទី ២៥៧ ដែលពិពណ៌នាអំពីសន្ទនារវាង ម្រឹត្យុ (មរណៈ) និង ព្រាជាបតិ បានបញ្ចប់។ នេះជាកថាបញ្ចប់ (colophon) សម្គាល់ការបញ្ចប់នៃវគ្គបង្រៀនដែលត្រូវបានរៀបចំជាសន្ទនាធម្មសាស្ត្រអំពីធម្ម និងលំដាប់សកល។
नारद उवाच
Educational Q&A
This line functions as a colophon rather than a doctrinal verse: it signals the completion of a teaching unit framed as the Mṛtyu–Prajāpati dialogue within Śānti Parva’s Gokṣa-dharma section, emphasizing that the preceding discourse belongs to a dharma-oriented, cosmological instruction context.
Nārada’s narration reaches a formal close for this chapter: the text announces that the 257th adhyāya—whose subject is the conversation between personified Death (Mṛtyu) and Prajāpati—has ended within the Śānti Parva’s internal subdivision called Gokṣadharma Parva.