Shloka 23
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
ततो हिमवतो मूर्थ्नि यत्र देवा: समीजिरे
tato himavato mūrdhni yatra devāḥ samījire, rājendra! tadanantaraṃ himālaya-parvatake śikhara-par yatra pūrvaṃ devatābhiḥ yajñaḥ kṛtaḥ, tasmin sthāne sā paramā śubha-lakṣaṇā kanyā ekaṃ nikharva-varṣa-avadhiṃ aṅguṣṭha-bale tiṣṭhantī sthitā. evaṃ yatnaṃ kṛtvā sā pitāmahaṃ brahmāṇaṃ santoṣayāmāsa.
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «បន្ទាប់មក ឱ ព្រះមហាក្សត្រ នៅលើកំពូលភ្នំហិមវត—នៅទីកន្លែងដែលព្រះទេវតាបានមកប្រជុំ និងបានធ្វើយជ្ញកាលពីមុន—នៅទីនោះ កុមារីមានលក្ខណៈមង្គលដ៏ប្រសើរនោះ បានឈរតុល្យលើកម្លាំងម្រាមដៃមេរបស់នាង អស់រយៈពេលនិក្ខរវៈឆ្នាំ។ ដោយការខិតខំ និងតបស្យាដ៏យូរអង្វែងនេះ នាងបានធ្វើឲ្យពិតាមហៈ ព្រះព្រហ្ម ពេញព្រះហឫទ័យ»។
पितामह उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes that unwavering discipline (yatna) and sustained austerity (tapas), undertaken in a sacred and purposeful manner, can purify intent and win divine approval—suggesting that inner resolve and ethical self-mastery are central to dharma.
Bhishma describes how an auspicious maiden goes to the summit of Himavat, a place sanctified by an earlier divine sacrifice, and performs an extreme penance—standing on her thumb for an immense span of years—thereby pleasing Brahmā.