Shloka 19
Jājali–Tulādhāra-saṃvāda: Yajña, Vṛtti, and Ātma-tīrtha (जाजलि-तुलाधार-संवादः)
प्रपितामह ब्रह्माके कुपित होनेपर उनके क्रोधके महान् वेगसे सभी स्थावर-जजड़म प्राणी दन्ध होने लगे ।।
tataḥ śmaśrujaṭaḥ sthāṇur vedādhvarapatiḥ śivaḥ | jagāma śaraṇaṃ devo brahmāṇaṃ paravīrahā ||
នារទៈ បាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក ព្រះសិវៈដ៏ព្រះពរ—ហៅថា ស្ថាណុ (Sthāṇu) អ្នកមានសក់ជាចងជាដុំដូចពិធីយជ្ញ, ជាអ្នកអភិរក្សវេទ និងយជ្ញ, និងជាអ្នកបំផ្លាញវីរបុរសសត្រូវ—បានទៅសុំជ្រកកោនព្រះព្រហ្មា។ នៅខាងក្រោយ ពេលព្រះព្រហ្មាខឹងឡើងដោយកម្លាំងដ៏មហិមា សត្វទាំងអស់—ទាំងចល និងអចល—ចាប់ផ្តើមត្រូវកម្តៅឆេះ; ដូច្នេះ ព្រះសិវៈបានស្វែងរកការការពារព្រះព្រហ្មា ដើម្បីទប់ស្កាត់រលកបំផ្លាញ និងស្ដារឡើងវិញនូវសណ្តាប់ធ្នាប់លោកធាតុ។
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the mightiest forces must be governed by restraint and aligned with dharmic order. When anger becomes world-burning, restoration comes through humility, seeking refuge, and mediation—here symbolized by Śiva approaching Brahmā to pacify destructive wrath and protect beings.
Brahmā’s anger rises with overwhelming power, endangering all beings. In response, Śiva—described as the protector of Vedic sacrifice and a formidable destroyer of foes—goes to Brahmā for refuge, implying an attempt to calm or redirect that cosmic fury.