Shloka 31
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
विद्वांस्त्यागी श्रद्दधधान: कृतज्ञ- स्त्यक्त्वा लोकं मानुषं कर्म कृत्वा । मेधाविनां विदुषां सम्मतानां तनुत्यजां लोकमाक्रम्य राजा
vidvāṁs tyāgī śraddadhānaḥ kṛtajñas tyaktvā lokaṁ mānuṣaṁ karma kṛtvā | medhāvināṁ viduṣāṁ sammatānāṁ tanutyajāṁ lokam ākramya rājā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ព្រះរាជាហយគ្រីវ (វាជិគ្រីវ) ជាអ្នកប្រាជ្ញ អ្នកលះបង់ មានសទ្ធា និងកតញ្ញូ—ដោយបានបំពេញកិច្ចការរបស់មនុស្សតាមធម៌ ហើយបោះបង់លោកមនុស្ស—បានទៅដល់លោករបស់អ្នកមានបញ្ញា និងអ្នកចេះដឹង ដែលទទួលការគោរពពីគ្រប់គ្នា និងរបស់ពួកបុណ្យជនដែលលះបង់រាងកាយនៅទីសក្ការៈ។ នៅទីនោះ ព្រះអង្គបានស្ថិតនៅ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A life of wisdom, renunciation, faith in dharma, and gratitude—combined with the faithful performance of one’s duties—leads to an exalted end and a higher state after death.
Vaiśampāyana describes a king who, after completing his worldly responsibilities, departs the human realm and attains the honored world of the learned and meritorious—those famed for relinquishing the body in sacred contexts.