Shloka 1
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
अपन क्राता छा अर: चतुर्विशो$ध्याय: व्यासजीका युधिष्ठिरको राजा हयग्रीवका चरित्र सुनाकर उन्हें राजोचित कर्तव्यका पालन करनेके लिये जोर देना वैशम्पायन उवाच पुनरेव महर्षिस्तं कृष्णद्वैपायनो मुनि: । अजातशत्रुं कौन्तेयमिदं वचनमब्रवीत्
Vaiśampāyana uvāca: punar eva maharṣis taṃ kṛṣṇadvaipāyano muniḥ | ajātaśatruṃ kaunteyam idaṃ vacanam abravīt ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មកម្ដងទៀត មហាឥសី ព្រះមុនី ក្រឹෂ್ಣ-ទ្វៃបាយនៈ (វ្យាស) បានមានព្រះវាចាទៅកាន់ អជាតសត្រុ—កូនកុន្តី យុធិષ્ઠិរ—ហើយបាននិយាយពាក្យទាំងនេះ។ រឿងរ៉ាវនេះបង្ហាញថា វ្យាសបានបន្តបង្រៀនស្តេច ដើម្បីជំរុញឲ្យព្រះអង្គឈរជាប់ក្នុងការបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ស្តេច (រាជធម៌) ដោយផ្អែកលើការអត់ធ្មត់ និងទំនួលខុសត្រូវ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse introduces a renewed cycle of instruction: Vyāsa again addresses Yudhiṣṭhira, signaling continued emphasis on rājadharma—ethical governance, responsibility, and disciplined adherence to duty after the turmoil of war.
The narrator Vaiśampāyana reports that Vyāsa (Kṛṣṇa-Dvaipāyana) once more speaks to Yudhiṣṭhira (called Ajātaśatru and Kaunteya), setting up the next counsel or discourse within Śānti Parva.