Shloka 10
Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
यावदस्य भवत्यस्मिन् कीर्तिलोके यशस्करी । तावत् पुण्यकृतां लोकाननन्तान् पुरुषो$श्षुते
yāvad asya bhavaty asmin kīrtiloke yaśaskarī | tāvat puṇyakṛtāṁ lokān anantān puruṣo 'śnute ||
វ្យាសៈមានព្រះបន្ទូលថា៖ ដរាបណាកេរ្តិ៍ឈ្មោះ—ដែលផ្តល់កិត្តិយស—របស់មនុស្សម្នាក់នៅតែស្ថិតនៅក្នុងលោកនៃកេរ្តិ៍ ដរាបនោះគាត់ឈានដល់លោកអនន្តរបស់អ្នកមានបុណ្យ ស្នាក់នៅទីនោះ ហើយរីករាយនឹងសុខដ៏ទេវី។ ខគម្ពីរនេះបញ្ជាក់ថា កេរ្តិ៍ល្អដែលកើតពីកិច្ចធម៌ ជាមូលហេតុបន្តបន្ទាប់នៃសេចក្តីសុខសួគ៌។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Enduring fame that arises from righteous, meritorious conduct functions as a continuing support for one’s posthumous well-being: as long as such kīrti remains alive in the human world, one is said to enjoy the imperishable realms of the virtuous.
In the didactic discourse of Śānti Parva, Vyāsa states a general principle about the fruit of virtue: the persistence of one’s good name in the world corresponds to continued enjoyment of the blessed worlds attained by puṇya.