Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 22
Adhyāya 223: Nāradasya Guṇa-kathana
Catalogue of Nārada’s Virtues
यूपस्तवासीत् सुमहान् यजत: सर्वकाऊ्चन:
śakra uvāca | yūpas tavāsīt sumahān yajataḥ sarva-kāñcanaḥ | yajña-kāle samaye tubhyaṁ yajña-maṇḍapasya atyanta-viśālaḥ madhyavartī stambhaḥ pūrṇaḥ kāñcanamayaḥ āsīt | yadā tvaṁ nirantaraṁ daśa-daśa-koṭīr gāvaḥ sahasraśo dānaṁ karosi sma, daityāyāja, tadā tava manasi kīdṛśā vicārāḥ samutpannāḥ syuḥ ||
ឥន្ទ្រ (សក្រក) បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សសរយូបៈរបស់អ្នកធំអស្ចារ្យណាស់ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលកំពុងប្រតិបត្តិយជ្ញា សសរកណ្ដាលនៃមណ្ឌបយជ្ញាដ៏ធំទូលាយនោះ ត្រូវបានធ្វើឡើងទាំងស្រុងដោយមាស។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកបានបរិច្ចាគគោរាប់សិបកោដិ ជាដងហើយដងទៀត ដោយមិនឈប់ឈរ—ឱ អ្នកធ្វើយជ្ញារបស់ពួកដៃត្យ—តើគំនិតអ្វីបានកើតឡើងក្នុងចិត្តអ្នកនៅពេលនោះ?»
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse probes the ethical core of ritual and charity: not merely the magnitude of offerings (golden ritual structures, vast cow-gifts) but the inner intention and mental attitude behind them—whether grounded in dharma, humility, and self-restraint or in pride, rivalry, and desire for fame or power.
Indra (Śakra) addresses a Daitya-associated sacrificer, recalling the extraordinary splendor of his sacrifice—especially the huge golden yūpa and immense repeated gifts of cows—and asks what thoughts motivated him during those acts, setting up a discussion on motive, merit, and the true value of sacrifice.