Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 19
Adhyāya 223: Nāradasya Guṇa-kathana
Catalogue of Nārada’s Virtues
यत् ते सहस्रसमिता ननुृतुर्देवयोषित:
śakra uvāca | yat te sahasra-samitā nanṛtur deva-yoṣitaḥ, katham adya tadā caiva manas te dānaveśvara |
សក្របានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃដានវៈ! នៅពេលដែលនារីស្ថានសួគ៌រាប់ពាន់នាក់ រាំនៅមុខអ្នកក្នុងសភាធំៗ—នៅថ្ងៃនោះ ចិត្តអ្នកមានសភាពដូចម្តេច? ហើយឥឡូវនេះ វាដូចម្តេច? អ្នកធ្លាប់ចំណាយឆ្នាំយូរៗក្នុងសេចក្តីរុងរឿងនៃរាជសម្បត្តិ និងកម្សាន្ត; នៅថ្ងៃនោះ ដោយមានអប្សរាសពន្លឺដូចមាស ពាក់កម្រងផ្កាឈូកជុំវិញអ្នក—ក្នុងចិត្តអ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ហើយឥឡូវនេះ អ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា?»
शक्र उवाच
Educational Q&A
The verse probes the contrast between outward prosperity and the inner condition of the mind, highlighting an ethical reflection central to Śānti Parva: pleasure, power, and sensory delight are unstable, so one should examine whether the mind was truly satisfied then and what has changed now—pointing toward detachment and self-knowledge.
Indra (Śakra) addresses a Dānava king and recalls his former period of royal enjoyment, when thousands of celestial dancers performed before him. Indra asks a pointed question about the Dānava’s mental state in that time of abundance versus his present condition, setting up a reflective dialogue on desire, change, and inner peace.