Shloka 12
अर्जुनस्य युधिष्ठिरं प्रति क्षात्रधर्मोपदेशः | Arjuna’s Counsel to Yudhiṣṭhira on Kṣatra-Dharma
तच्चास्य कर्म पूज्यं च प्रशस्यं च विशाम्पते । तेनेन्द्रत्वं समापेदे देवानामिति नः श्रुतम्
taccāsya karma pūjyaṃ ca praśasyaṃ ca viśāmpate | tenendratvaṃ samāpede devānām iti naḥ śrutam ||
វៃសម្បាយណៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃប្រជាជន! កិច្ចការនោះរបស់ទ្រង់ ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាគួរឲ្យគោរពបូជា និងគួរឲ្យសរសើរ។ ដោយកិច្ចការនោះឯង ទ្រង់បានឈានដល់អធិរាជ្យជាឥន្ទ្រៈក្នុងចំណោមទេវតា—ដូចដែលយើងបានឮមក»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse affirms a moral principle central to the Mahābhārata: truly commendable action (karma) is not merely socially approved but spiritually efficacious—merit gained through such a deed can elevate one to the highest rank, symbolized here by attaining Indra’s status among the gods.
Vaiśampāyana, continuing his account, addresses a ruler (“viśāmpati”) and reports a traditional conclusion: a certain person’s deed was judged worthy of honor and praise, and by that very deed he is said to have attained Indra’s position among the gods.