Shloka 33
बलीन्द्रसंवादः — Kāla, Anityatā, and the Limits of Agency
Mahābhārata 12.217
ज्ञात्वा55त्मस्थं हरिं चैव न निवर्तन्ति तेडव्यया: । प्राप्प तत् परमं स्थान मोदन्ते$क्षरमव्ययम्,वे अपने अन्तःकरणमें श्रीहरिको स्थित जानकर अव्यय-स्वरूप हो जाते हैं। उन्हें फिर इस संसारमें नहीं आना पड़ता। वे उस अविनाशी और अविकारी परमपदको पाकर परमानन्दमें निमग्न हो जाते हैं
jñātvā ātmastheṃ hariṃ caiva na nivartante te 'vyayāḥ | prāpya tat paramaṃ sthānaṃ modante 'kṣaram avyayam ||
ដោយដឹងថាព្រះហរិស្ថិតនៅក្នុងអាត្មា ពួកគេតាំងខ្លួននៅក្នុងអវិនាស។ ពួកគេមិនត្រឡប់មកលោកនេះទៀតឡើយ។ បានឈានដល់ស្ថានភាពអធិមនោះ—មិនបែកបាក់ និងមិនប្រែប្រួល—ពួកគេរីករាយ ដោយលង់ក្នុងសុខានុភាពខ្ពស់បំផុត។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Realization of Hari as indwelling in the Self leads to imperishability and liberation: the liberated do not return to saṃsāra, but attain the supreme, unchanging state and abide in bliss.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhīṣma teaches Yudhiṣṭhira that inner realization of the Lord (Hari) culminates in reaching the highest abode/state, beyond decay and rebirth.