Shloka 24
बलीन्द्रसंवादः — Kāla, Anityatā, and the Limits of Agency
Mahābhārata 12.217
धृत्या देहान् धारयन्तो बुद्धिसंक्षिप्तचेतस: । स्थानेभ्यो ध्वंसमानाश्र सूक्ष्मत्वात् तदुपासते
bhīṣma uvāca | dhṛtyā dehān dhārayanto buddhisaṃkṣiptacetasaḥ | sthānebhyo dhvaṃsamānāśrāḥ sūkṣmatvāt tad upāsate ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ យោគីខ្លះ ដោយសេចក្តីអត់ធ្មត់ខាងក្នុង ធ្វើឲ្យរាងកាយនៅតែទ្រទ្រង់បាន ហើយដោយបញ្ញាវិចារណា ប្រមូលចិត្តឲ្យរួមតូច បង្វែរចេញពីវត្ថុអារម្មណ៍។ ពួកគេដកការពឹងផ្អែកចេញពីទីតាំងនៃរាងកាយ និងអង្គសញ្ញាដែលងាយរលាយបាត់; ហើយព្រោះបញ្ញាបានក្លាយជាល្អិតស្រាល ពួកគេបូជានមស្ការ “នោះ” — ព្រះព្រហ្មអធិឋាន។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual practice is described as sustaining embodied life with steadfastness while withdrawing the mind from sense-objects, abandoning reliance on perishable bodily-sensory supports, and turning subtle, refined intellect toward contemplation of Brahman.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he characterizes a class of yogins: they practice inner withdrawal and concentration, detach from the sensory ‘stations’ that decay, and engage in worshipful contemplation of the Supreme Reality.