Shloka 14
बलीन्द्रसंवादः — Kāla, Anityatā, and the Limits of Agency
Mahābhārata 12.217
श्रियं दिव्यामभिप्रेप्सुर्वर्ष्मान् मनसा शुचि: । शारीरैनियमैश्ग्रैक्षरेन्नरिष्कल्मषं तप:
śriyaṃ divyām abhiprepsur varṣmān manasā śuciḥ | śārīra-niyamaiś ca ugraiḥ caret niriṣkalmaṣaṃ tapaḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ អ្នកណាដែលប្រាថ្នាចង់ទទួលបានសិរីរុងរឿងដ៏ទេវភាព—គឺភាពល្អឥតខ្ចោះខាងវិញ្ញាណ—គួររក្សាចិត្តឲ្យបរិសុទ្ធ។ ខណៈរស់នៅក្នុងរូបកាយ គេគួរអនុវត្តវិន័យរឹងមាំតាមកាយ និងប្រតិបត្តិតបៈដោយគ្មានមន្ទិល ដើម្បីឲ្យវាក្លាយជាមធ្យោបាយបរិសុទ្ធទៅរកការយល់ដឹងខ្ពស់។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
To reach the highest spiritual good, one must purify the mind and support that inner purity with disciplined bodily observances; austerity should be ‘niriṣkalmaṣa’—free from ego, harm, and moral stain—so it becomes a legitimate means toward realization.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he emphasizes the ethical foundation of spiritual pursuit: aspiration for the divine must be matched by mental purity and rigorous, blameless practice.