Shloka 49
Brahmacarya-Upāya: Jñāna, Śauca, and the Mind’s Role in Desire (शान्ति पर्व, अध्याय २०७)
महाबाहु भरतश्रेष्ठ नरेश्वर! नारदजीने श्रीकृष्णके परम सनातन परमात्मभावको यथावत््रूपसे जाना और माना है ।। एवमेष महाबाहु: केशव: सत्यविक्रम: । अचिन्त्य: पुण्डरीकाक्षो नैष केवलमानुष:,युधिष्ठिर! इस प्रकार ये सत्यपराक्रमी कमलनयन महाबाहु केशव अचिन्त्य परमेश्वर हैं। इन्हें केवल मनुष्य नहीं मानना चाहिये
mahābāhu bharataśreṣṭha nareśvara! nāradajīne śrīkṛṣṇasya parama-sanātana-paramātma-bhāvaṃ yathāvat rūpase jñātvā manyate. evam eṣa mahābāhuḥ keśavaḥ satya-vikramaḥ | acintyaḥ puṇḍarīkākṣo naiṣa kevala-mānuṣaḥ || yudhiṣṭhira! evaṃ satya-parākramaḥ kamala-nayanaḥ mahābāhuḥ keśavo'cintyaḥ parameśvaraḥ; enaṃ kevalaṃ manuṣyaṃ na mantavyam.
ភីष្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ អ្នកមានដៃខ្លាំង—កំពូលក្នុងចំណោមពូជភារ័ត—ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! នារ៉ដបានយល់ដឹង និងទទួលស្គាល់យ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីសភាពដ៏អធិរាជ និងអនន្តនៃព្រះក្រឹષ્ણ ជាព្រះអាត្មាខ្ពស់បំផុត។ ដូច្នេះ កេសវៈ អ្នកមានដៃខ្លាំង ព្រះនេត្រដូចផ្កាឈូក អ្នកមានវីរភាពមិនខាន—ជាព្រះអម្ចាស់អស្ចារ្យមិនអាចគិតដល់; មិនគួរចាត់ទុកថាជាមនុស្សធម្មតាទេ។ ឱ យុធិષ્ઠិរ! កុំមើលព្រះអង្គថាជាមនុស្សប៉ុណ្ណោះឡើយ»។
भीष्म उवाच