Shloka 95
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
ते चोज्छवृत्तये राजन् मया समपवर्जिते । यथाविधि यथाश्रद्धं तदस्याहं पुन: प्रभो
te cocchavṛttaye rājan mayā samapavarjite | yathāvidhi yathāśraddhaṃ tadasyāhaṃ punaḥ prabho ||
វិរូបា បាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះរាជា គោទាំងនោះ ខ្ញុំបានបែងចែកទុក និងប្រគេនរួចហើយ ដល់ព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលរស់ដោយឧច្ឆវ្រឹត្តិ។ ខ្ញុំបានធ្វើគោទាននោះតាមពិធីត្រឹមត្រូវ និងដោយសទ្ធាពេញលេញ។ ឥឡូវនេះ ឱ ព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំប្រាថ្នានឹងសងត្រឡប់ “ផល” នៃគោទាននោះទៅឲ្យគាត់ម្តងទៀត ដើម្បីឲ្យបុណ្យផលនោះត្រឡប់ទៅកាន់គាត់វិញ»។
विरूप उवाच
Educational Q&A
Merit (puṇya) from charity is grounded in right procedure (yathāvidhi) and sincere faith (yathāśraddham), and the ethical focus is on supporting austere, deserving recipients—here, a Brahmin living by ucchavṛtti—rather than on personal gain.
Virūpa recounts that he performed a purificatory meritorious act by gifting (godāna) properly and faithfully to an austere Brahmin, and he expresses the intention that the fruit of that donation should be returned/assigned back to the recipient—emphasizing the transfer and direction of merit.