Shloka 51
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
राजोवाच कृतं सर्वेण भद्रं ते जप्यं यद् याचितं मया । स्वस्ति ते5स्तु गमिष्यामि किड्च तस्य फलं वद
rājovāca kṛtaṃ sarveṇa bhadraṃ te japyaṃ yad yācitaṃ mayā | svasti te 'stu gamiṣyāmi kiñca tasya phalaṃ vada ||
ព្រះរាជាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្វីៗទាំងអស់បានសម្រេចរួចហើយ; អ្វីដែលខ្ញុំបានសូមពីលោកអំពីផលនៃការសូត្រមន្តដ៏បរិសុទ្ធនោះ ក៏បានបំពេញគ្រប់យ៉ាង។ សូមសេចក្តីល្អ និងសេចក្តីសុខសាន្តមានដល់លោក។ ឥឡូវនេះខ្ញុំនឹងចាកចេញ—តែសូមប្រាប់ខ្ញុំថា ការប្រតិបត្តិនោះមានផលអ្វី?»
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic concern for understanding not only the performance of a religious act (japa) but also its ethical and spiritual outcome (phala). It frames practice as meaningful when its purpose and result are clearly understood.
The king addresses a Brahmin, expressing that his request concerning a sacred recitation has been satisfied, offers blessings, and prepares to leave—yet he asks the Brahmin to state explicitly what fruit or benefit that recitation yields.