Shloka 41
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
तेभ्य: प्रयच्छ दानानि ये प्रवृत्ता नराधिप । अहं न प्रतिगृह्नामि किमिष्टं कि ददामि ते | ब्रृहि त्वं नृपतिश्रेष्ठ तपसा साधयामि किम्
tebhyaḥ prayaccha dānāni ye pravṛttā narādhipa | ahaṃ na pratigṛhṇāmi kim iṣṭaṃ kiṃ dadāmi te | brūhi tvaṃ nṛpatiśreṣṭha tapasā sādhayāmi kim, nareśvara ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ «សូមព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស ប្រទានទានដល់អ្នកដែលកំពុងដើរតាមមាគ៌ាជីវិតលោកិយ។ ខ្ញុំមិនទទួលទានពីព្រះអង្គទេ។ ព្រះរាជាអធិរាជ តើព្រះអង្គប្រាថ្នាអ្វីនៅពេលនេះ? ខ្ញុំគួរប្រទានអ្វីដល់ព្រះអង្គ? សូមប្រាប់មក ព្រះមហាក្សត្រ—តើកិច្ចការណាដែលខ្ញុំគួរសម្រេចឲ្យព្រះអង្គដោយអំណាចតបស្យា (ការតបស) របស់ខ្ញុំ?»
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Charity should be directed appropriately: the Brahmin, aligned with renunciation, declines material gifts and instead offers the fruit of austerity. The verse contrasts pravṛtti (worldly engagement) with a renunciant ethic, suggesting that spiritual power and self-restraint can serve others without attachment to possessions.
A Brahmin addresses a king and instructs him to give donations to those living the active, worldly life. He refuses to accept the king’s gift himself and asks what the king truly seeks, offering to fulfill the king’s purpose through his tapas (ascetic merit) rather than through material exchange.