Shloka 176
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
ब्राह्मणो5पि जपन्नास्ते दिव्यं वर्षशतं तथा । भीष्मजी कहते हैं--राजन्! ऐसा कहकर भगवती सावित्री देवी अपने धामको चली गयीं और ब्राह्मण भी दिव्य सौ वर्षोतक पूर्ववत् जपमें संलग्न रहा
brāhmaṇo 'pi japann āste divyaṁ varṣaśataṁ tathā |
ភីष្មៈបានមានពាក្យថា៖ «មហារាជា! បន្ទាប់ពីនិយាយដូច្នោះ ព្រះនាងសាវិត្រីដ៏គួរគោរព បានត្រឡប់ទៅកាន់ដំណាក់របស់នាងវិញ; ហើយព្រះព្រាហ្មណ៍ក៏នៅអង្គុយធ្វើជបៈ (japa) ដូចមុន បន្តទៅអស់រយឆ្នាំទេវៈ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches steadfastness in spiritual discipline: japa and tapas bear fruit through sustained, unwavering practice over long periods, reflecting self-control and commitment to dharma.
Bhīṣma narrates that the brāhmaṇa continues his mantra-recitation without interruption, remaining absorbed in japa for a ‘divine’ span of one hundred years, emphasizing continuity after a significant divine encounter in the surrounding story.