Shloka 123
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
मनसश्न समाधि वर्धेताहरह:ः शुभे । सावित्रीदेवीके ऐसा कहनेपर वह धर्मात्मा ब्राह्मण बोला--'शुभे! इस मन्त्रके जपमें मेरी यह इच्छा बराबर बढ़ती रहे और मेरे मनकी एकाग्रता भी प्रतिदिन बढ़े”
manasaś ca samādhiṃ vardhetāhar-ahaḥ śubhe | amṛtāc cāmṛtaṃ prāptaḥ śāntībhūto nirātmavān | brahmabhūtaḥ sa nirdvandvaḥ sukhī śāntaḥ nirāmayaḥ ||
ភីष្មៈបាននិយាយថា៖ «ឱ អ្នកមានមង្គល! សូមឲ្យបំណងរបស់ខ្ញុំចំពោះសមាធិ កើនឡើងរៀងរាល់ថ្ងៃ»។ ដោយបានទទួល “អម្រឹត” ដែលលើសលប់ជាងសមិទ្ធផលធម្មតា—ហើយបានឈានដល់អម្រឹតដ៏ខ្ពស់ជាងនោះទៀត—គាត់ក្លាយជាស្ងប់ស្ងាត់ និងគ្មានបំណង, គ្មានអហង្គារ, លើសពីគូទ្វេ (ទុក្ខ-សុខ ជាដើម), មានសុខ, តាំងនៅក្នុងសន្តិភាព, មិនត្រូវប៉ះពាល់ដោយជំងឺ និងសោក—ស្ថិតនៅក្នុងសភាពព្រហ្ម (Brahman)។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Daily cultivation of mental one-pointedness (samādhi) ripens into liberation: freedom from ego-sense, transcendence of dualities, and abiding peace—described as attaining the highest ‘amṛta’ and becoming brahmabhūta.
Within Bhīṣma’s discourse, a dharmic brāhmaṇa responds (addressing an auspicious goddess, identified in the Hindi gloss as Sāvitrī Devī) with a wish that his mantra-practice and concentration increase each day; the result is then described as the attainment of the supreme deathless state and Brahman-abidance.