Shloka 10
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
दिष्ट्या देवि प्रसन्ना त्वं दर्शनं चागता मम । यदि चापि प्रसन्नासि जप्ये मे रमतां मन:
dṛṣṭyā devi prasannā tvaṁ darśanaṁ cāgatā mama | yadi cāpi prasannāsi japye me ramatāṁ manaḥ ||
ភីෂ្មៈបាននិយាយ៖ «ឱ ព្រះនាង! ជាសំណាងដ៏ល្អដែលព្រះនាងពេញចិត្ត ហើយបានមកប្រទានទស្សនៈដល់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើព្រះនាងពិតជាសប្បាយព្រះហឫទ័យចំពោះខ្ញុំ សូមប្រទានព្រះគុណនេះ៖ សូមឲ្យចិត្តខ្ញុំរីករាយ និងជាប់មាំក្នុងជប—ជ្រមុជជ្រៅក្នុងការសូត្រមន្តដ៏សក្ការៈ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True divine favor is sought not for worldly gain but for inner steadiness: Bhīṣma asks that his mind remain joyfully fixed in japa, highlighting disciplined devotion as an ethical-spiritual ideal.
Bhīṣma addresses a Goddess who has appeared to him. He expresses gratitude for her gracious darśana and petitions for a specific boon—continuous absorption of the mind in sacred repetition.