Shloka 61
मनु-उपदेशः — भूत-उत्पत्ति, इन्द्रिय-निवृत्ति, तथा पर-स्वभाव-विवेकः
Manu’s Instruction on Elemental Origination, Sense-Withdrawal, and Discrimination of the Supreme Nature
य: करोत्यनभिसंधिपूर्वक॑ तच्च निर्णुदति यत्पुराकृतम् । नाप्रियं तदुभयं कुतः प्रियं तस्य तज्जनयतीह सर्वतः
yaḥ karoty anabhisaṃdhi-pūrvakaṃ tac ca nirṇudati yat purākṛtam | nāpriyaṃ tad ubhayaṃ kutaḥ priyaṃ tasya taj janayatīha sarvataḥ ||
ភីष្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ នៅពេលមនុស្សធ្វើកម្មដោយគ្មានចេតនាលាក់លៀម—មិនគិតគណនាផលប្រយោជន៍—កម្មនោះបណ្តេញសំណល់នៃអ្វីដែលបានធ្វើមុនៗចេញ។ សម្រាប់មនុស្សនោះ កម្មពីរប្រភេទ (ពីជីវិតមុន និងពីជីវិតនេះ) មិនបង្កើតផលឈឺចាប់ឡើយ ហើយក៏មិនបង្កើតផលរីករាយដែរ; ព្រោះនៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងលោកនេះ កម្មទាំងនោះឈប់បង្កើតផលចងក្រង សម្រាប់អ្នកដែលរួចផុតពីអហങ്കារ “ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ” និងការចងចិត្តនឹងលទ្ធផល។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Action performed without ulterior motive (anabhisaṃdhi) and without attachment to results weakens and dispels the binding force of previously accumulated karma; such karma no longer yields either painful or pleasant fruits for the detached agent.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma teaches the listener that desireless, non-appropriative action undermines karmic bondage, so past and present deeds cease to generate binding consequences.