Shloka 15
जापक–इक्ष्वाकु–सत्यविवादः
The Jāpaka, Ikṣvāku, and the Dispute on Truth and Merit
अवज्ञानमहंकारो दम्भश्नैव विगर्हित: । अहिंसा सत्यमक्रोध: सर्वाश्रमगतं तप:
bharadvāja uvāca | avajñānam ahaṅkāro dambhaś caiva vigarhitaḥ | ahiṃsā satyam akrodhaḥ sarvāśramagataṃ tapaḥ ||
ភារទ្វាជៈបានមានពាក្យថា៖ «ការមើលងាយអ្នកដទៃ អំនួតខ្លួន និងការធ្វើពុតបោកបញ្ឆោត ត្រូវបានរិះគន់ថាជាកំហុសគួរអាម៉ាស់។ ការមិនហិង្សាចំពោះសត្វទាំងអស់ ការនិយាយពិត និងការអត់ធ្មត់ដែលមិនឲ្យកំហឹងកើតឡើងក្នុងចិត្ត—ទាំងនេះជាតបៈ (ការអធិស្ឋាន/ការបង្ហាត់ខ្លួន) ដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់មនុស្សគ្រប់អាស្រាម»។
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts condemned vices—disrespect, ego-pride, and hypocrisy—with universally valid austerities: non-violence, truthfulness, and mastery over anger. It frames ethical self-restraint as true tapas, applicable to all stages of life.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma, the sage Bharadvāja speaks as a teacher, laying down practical moral criteria: what conduct is censured and what disciplines count as genuine austerity for everyone, regardless of āśrama.