Shloka 20
धर्मसूक्ष्मे त्यागप्रधान्यविचारः
Subtle Dharma and the Primacy of Renunciation
कल्याणगोचरं कृत्वा मनस्तृष्णां निगृह[ च । कर्मसंततिमुत्सृज्य स्यान्निरालम्बन: सुखी
kalyāṇa-gocaraṁ kṛtvā manas-tṛṣṇāṁ nigṛhya ca | karma-santatim utsṛjya syān nirālambanaḥ sukhī ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ដូច្នេះ មនុស្សគួរបង្វែរចិត្តទៅកាន់ផ្លូវកុសល និងមង្គល ទប់ស្កាត់តណ្ហា ហើយបោះបង់ខ្សែសង្វាក់នៃកម្មដែលបន្តមិនចប់ដោយបំណង។ ដោយមិនពឹងផ្អែកលើអ្វីៗក្រៅខ្លួន ដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិ គ្រួសារ និងទ្រព្យកាន់កាប់ មនុស្សនោះក្លាយជាសុខ—សម្រាកលើអ្វីមិនមាន។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Happiness is stabilized by directing the mind toward the auspicious, restraining craving (tṛṣṇā), and relinquishing the desire-driven chain of actions; one should become ‘nirālambana’—not dependent on external supports like wealth or social attachments.
In Śānti Parva’s instruction on peace and liberation after the war, Yudhiṣṭhira articulates a renunciatory ethic: inner discipline and detachment from worldly props are presented as the means to lasting well-being.