Shloka 18
Adhyāya 189: Japa—Inquiry into the Jāpaka, Method
Vidhi), and Fruit (Phala
पिशाचा राक्षसा: प्रेता विविधा म्लेच्छजातय: । प्रणष्टज्ञानविज्ञाना: स्वच्छन्दाचारचेष्टिता,वे ज्ञान-विज्ञानसे हीन और स्वेच्छाचारी लोग पिशाच, राक्षस, प्रेत तथा नाना प्रकारकी म्लेच्छ-जातिके होते हैं
piśācā rākṣasāḥ pretā vividhā mlecchajātayaḥ | praṇaṣṭajñānavijñānāḥ svacchandācāraceṣṭitāḥ ||
ភារទ្វាជៈបានមានពាក្យថា៖ «អ្នកដែលបាត់បង់ចំណេះដឹង និងវិចារណញ្ញាណពិត ហើយប្រព្រឹត្តតាមចិត្តចង់—គ្មានវិន័យក្នុងអាកប្បកិរិយា—ត្រូវរាប់បញ្ចូលក្នុងពួកពិសាច, រាក្សស, ព្រេត និងជនជាតិម្លេច្ឆៈជាច្រើនប្រភេទ។ វាចង្អុលបង្ហាញថា ការបរាជ័យផ្លូវធម៌ និងបញ្ញា គឺជាការធ្លាក់ចុះទៅសភាពមិនមនុស្ស; សេរីភាពគ្មានធម៌ នាំទៅរកការបំផ្លាញខ្លួនឯង»។
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that when people lose knowledge (jñāna) and discernment (vijñāna) and live by mere whim (svacchanda), their conduct becomes adharma; such a life is portrayed as a descent into ‘inhuman’ categories (piśāca/rākṣasa/preta), emphasizing that ethical restraint and right understanding are essential to human dignity.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and right living, Bharadvāja characterizes certain degraded modes of life: those who are intellectually and morally ruined and act without restraint are described using traditional typologies of beings and outsider groups, as a didactic warning about the consequences of abandoning dharmic conduct.