Shloka 4
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
प्रह्माद उवाच स्वस्थ: शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोडनसूयक: । सुवाक् प्रगल्भो मेधावी प्राज्ञशक्षरसि बालवत्
Prahlāda uvāca: svasthaḥ śakto mṛdur dānto nirvidhitsodanasūyakaḥ | suvāk pragalbho medhāvī prājñaś ca kṣarasi bālavat ||
ព្រះប្រាហ្លាទៈ «ឱ ព្រាហ្មណ៍! អ្នកសុខសាន្ត ស្ថិតស្ថេរ មានកម្លាំង ទន់ភ្លន់ និងគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍បាន; អ្នកមិនចាប់ផ្តើមកិច្ចការដោយចិត្តរំភើបរហ័ស ហើយមិនស្វែងរកកំហុសរបស់អ្នកដទៃ។ ពាក្យសម្តីរបស់អ្នកផ្អែមល្ហែម និងល្អប្រណិត; អ្នកក្លាហាន ឆ្លាតវៃ មានវិជ្ជា និងប្រាជ្ញា—តែអ្នកដើររស់ដោយភាពសាមញ្ញដូចកុមារ»។
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ethical ideal: inner steadiness (svastha), strength without harshness (śakta yet mṛdu), disciplined senses (dānta), freedom from envy and fault-finding (anasūyaka), and refined truthful speech (suvāk). Even with wisdom and learning, one should retain childlike simplicity (bālavat), indicating humility and lack of ego.
Prahlāda addresses a Brahman/sage-like figure, observing and commending his virtues. The description functions as a character assessment within the Śānti Parva’s moral discourse, highlighting the marks of a truly wise person whose conduct is gentle, non-malicious, and humble.