Shloka 179
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि आजगरप्रह्नादसंवादे एकोनाशीत्यधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi ājagaraprahlādasaṃvāde ekonāśītyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមហាភារត» នៅក្នុង «សាន្តិពර්វ» ជាពិសេសផ្នែក «មោក្សធម្ម» ជំពូកទី ១៧៩ បានបញ្ចប់ ដោយបង្ហាញសន្ទនារវាង ព្រះហ្រ្លាដ (Prahlāda) និងមុនីដែលរស់តាមវិន័យ «អាជគរវ្រឹត្តិ»—វិន័យដូចពស់ថ្លាន់—ជាគំរូនៃការពេញចិត្តដាច់ខាត ការមិនប្រឹងប្រែងដណ្ដើម និងសេរីភាពខាងក្នុង។ កថាខណ្ឌបញ្ចប់នេះជាសញ្ញាបិទបង្រៀន ដោយដាក់ស៊ុមឲ្យឃើញថា គោលធម៌នេះផ្តោតលើការប្រព្រឹត្តដើម្បីមោក្សៈ មិនមែនលើការរកសម្បត្តិលោកិយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The colophon closes a unit of instruction centered on mokṣa-oriented ethics: the ‘ājagara-vṛtti’ ideal of non-grasping, patient acceptance, and freedom from compulsive striving, presented through a dialogue that frames inner liberation as superior to restless acquisition.
Bhīṣma’s discourse reaches the end of a chapter in the Mokṣa-dharma section. The text marks completion of the dialogue between Prahlāda and a sage who lives by the ‘python-like’ discipline, signaling that this particular teaching conversation has concluded.