Shloka 47
अव्यक्त-मानस-सृष्टिवादः
Doctrine of Creation from the Unmanifest ‘Mānasa’
पूर्वदेहकृतं कर्म शुभं वा यदि वाशुभम् । प्राज्ञ मूं तथा शूरं भजते यादृशं कृतम्
pūrvadehakṛtaṃ karma śubhaṃ vā yadi vāśubham | prājñaṃ mūṃ tathā śūraṃ bhajate yādṛśaṃ kṛtam ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍បានមានពាក្យថា៖ កម្មណាដែលមនុស្សបានធ្វើក្នុងរាងកាយមុន—ល្អក៏ដោយ អាក្រក់ក៏ដោយ—ផលដែលសមនឹងកម្មនោះ នឹងមកដល់គាត់ដោយមិនអាចជៀសវាងបាន។ មិនថាជាមនុស្សប្រាជ្ញា មនុស្សល្ងង់ ឬវីរបុរស ក៏ត្រូវទទួលរងផលតាមដែលបានធ្វើមុន។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the inevitability of karmic fruition: actions done in a previous life—good or bad—ripen into corresponding experiences, regardless of one’s present intelligence, ignorance, or valor.
In the Shanti Parva’s didactic discourse, a Brahmin speaker explains a principle of moral order: the outcomes people face are shaped by prior deeds, emphasizing ethical responsibility across lifetimes.