Shloka 172
Adhyāya 174: Karma as an inescapable companion (कर्मानुगमन-उपदेश)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत आपद्धर्मपर्वमें कृतघ्नका उपाख्यानविषयक एक सौ बहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraḥ śrī-mahābhārate śānti-parvaṇi antargate āpaddharma-parvaṇi kṛtaghnopākhyāna-viṣayaka eka-śata-dvā-saptatitamaḥ adhyāyaḥ pūrṇaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារតៈ» ដ៏បរិសុទ្ធ នៃសាន្តិបರ್ವៈ ខាងក្នុងអាបទ្ធធម្មបર્વៈ ជំពូកទីមួយរយចិតសិបពីរ ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងឧទាហរណ៍អំពីអ្នកអកតញ្ញូ បានបញ្ចប់។ កថាបញ្ចប់នេះបញ្ជាក់ការបញ្ចប់នៃវគ្គបង្រៀនសីលធម៌មួយ ដែលមានបំណងបំភ្លឺអំពីការប្រព្រឹត្តតាមធម៌—ជាពិសេសការថ្កោលទោសអកតញ្ញូ និងការពង្រឹងធម៌ ទោះនៅពេលមានវិបត្តិក៏ដោយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The chapter’s framing (as a colophon) highlights the ethical lesson of the Kṛtaghna-upākhyāna: ingratitude is a serious moral failing, and dharma requires remembering and honoring benefits received—especially when judging conduct in difficult circumstances (āpaddharma).
This line is a concluding colophon stating that the chapter has ended. It identifies the textual location (Śānti Parva → Āpaddharma section) and the subject matter (the illustrative tale about an ungrateful person), marking the completion of that episode.