Shloka 113
Adhyāya 174: Karma as an inescapable companion (कर्मानुगमन-उपदेश)
सखायं मे सुदयितं गौतमं जीवयेत्युत । तदनन्तर राजधर्मा बकने इन्द्रको प्रणाम करके कहा--'सुरेश्वर! यदि आपकी मुझपर कृपा है तो मेरे प्रिय मित्र गौतमको भी जीवित कर दीजिये”
sakhāyaṃ me sudayitaṃ gautamaṃ jīvayety uta |
ភីෂ្មៈបានមានពាក្យថា៖ «បើព្រះអង្គប្រទានពរនេះដល់ខ្ញុំ សូមឲ្យមិត្តជាទីស្រឡាញ់បំផុតរបស់ខ្ញុំ គោតមៈ បានរស់ឡើងវិញផង»។ ការអង្វរនេះបង្ហាញពីភាពស្មោះត្រង់ និងកតញ្ញូ៖ អ្នកអង្វរមិនសុំប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួនតែម្នាក់ឯងទេ ប៉ុន្តែសុំឲ្យព្រះមេត្តាពង្រីកទៅដល់មិត្តជាទីគោរព។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A dharmic person extends requested grace beyond self-interest: true gratitude and righteousness include concern for companions and dependents, asking that mercy be shared rather than hoarded.
In Bhishma’s narration, a petitioner—having received or expecting a boon—bows and asks that his beloved friend Gautama also be brought back to life, showing loyalty and compassionate intent.