Shloka 20
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
वज्ान् महाधनांश्वैव वैदूर्याजिनराड्कवान् । रत्नराशीन् विनिक्षिप्य दक्षिणार्थे स भारत
vajrān mahādhanāṁś caiva vaidūryājinaraṅkavān | ratnarāśīn vinikṣipya dakṣiṇārthe sa bhārata ||
ភីષ្មៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ភារតៈ! បន្ទាប់ពីបានដាក់ជាគំនរត្បូងថ្លាជាច្រើនសម្រាប់ដក្សិណា (dakṣiṇā) ជាអំណោយដល់ព្រះសាស្ត្រាចារ្យ—រួមមានពេជ្រ ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហិមា ត្បូងវៃឌូរ្យ (vaidūrya) និងស្បែកមានតម្លៃ—គាត់បានរៀបចំទ្រព្យទាំងនេះឲ្យចែកចាយ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Wealth becomes dharmic when it is used with reverence and restraint—especially in honoring worthy recipients after hospitality or ritual. The verse frames dakṣiṇā not as display, but as a duty that completes righteous giving.
Bhīṣma narrates an episode where a powerful giver sets out heaps of precious items—diamonds, gems like vaidūrya, and valuable hides—explicitly for dakṣiṇā, i.e., gifts meant for honored Brāhmaṇas after being hosted.