Shloka 49
मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
स एवमुक्त: सुहृदा तेन तत्र हितैषिणा । प्रत्युवाच ततो राजन् विनिश्चित्य तदार्तवत्,राजन! अपने उस हितैषी सुहृदके इस प्रकार कहनेपर गौतम मन-ही-मन कुछ निश्चय करके आर्त-सा होकर बोला--
sa evam uktaḥ suhṛdā tena tatra hitaiṣiṇā | pratyuvāca tato rājan viniścitya tadārtavat ||
ដូច្នេះ នៅទីនោះ ពេលមិត្តសុហൃദដ៏ប្រាថ្នាឲ្យបានប្រយោជន៍បាននិយាយទៅកាន់គាត់ គាត់បានឆ្លើយតបវិញ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ—ដោយបានសម្រេចចិត្តយ៉ាងមាំមួននៅក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែបញ្ចេញពាក្យដូចមនុស្សកំពុងទុក្ខព្រួយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even when advice is offered by a genuine well-wisher, the recipient may face inner turmoil; dharmic action often requires firm discernment (viniścaya) while acknowledging the emotional weight of the decision.
A person has been addressed by a friendly, welfare-seeking adviser; after reflecting and deciding internally, he replies to the king, his response colored by distress—signaling a difficult moral or practical choice about to be articulated.