Shloka 156
The Thirteen Inner Adversaries (Trayodaśa Doṣāḥ): Origins and Pacification
इति श्रीमहाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि पवनशाल्मलिसंवादे षट्पज्चाशदधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi āpaddharmaparvaṇi pavanāśālmalisaṃvāde ṣaṭpañcāśadadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមហាភារត» នៅក្នុង «សាន្តិពર્વ»—ជាពិសេសផ្នែក «អាបទ្ធធម្មពರ್ವ» (ធម្មៈក្នុងគ្រាអាសន្ន)—ក្នុងសន្ទនារវាង បវនៈ (ខ្យល់) និងដើមសាល្មលី បញ្ចប់ជំពូកទីមួយរយហាសិបប្រាំមួយ។ នេះជាកថាសន្និដ្ឋាន (colophon) សម្គាល់ការបិទជំពូក និងបញ្ជាក់ទីតាំងនៃការបង្រៀនអំពីការប្រព្រឹត្តក្នុងពេលវិបត្តិ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
This line is a colophon rather than a doctrinal verse: it frames the teaching as part of Āpaddharma—ethical reasoning for situations of crisis—delivered through the Pavana–Śālmalī dialogue, emphasizing that the chapter’s instruction belongs to the Mahābhārata’s broader program of dharma-guidance.
Bhīṣma’s discourse reaches a chapter boundary: the text formally closes the chapter by naming the larger book (Mahābhārata), the parva (Śānti), the sub-parva (Āpaddharma), and the embedded dialogue (Pavana and the Śālmalī tree), and by stating the chapter number.