Shloka 70
इत्युक्तास्ते न्यवर्तन्त शोकार्ता: पुत्रवत्सला: | अड्के शिर: समाधाय रुरुदुर्बहुविस्तरम् । तेषां रुदितशब्देन गृश्रो5भ्येत्य वचो5ब्रवीत्,सियारके ऐसा कहनेपर वे पुत्रवत्सल बान्धव शोकसे पीड़ित हो लौट पड़े और बालकका मस्तक अपनी गोदमें रखकर जोर-जोरसे रोने लगे। उनके रोनेकी आवाज सुनकर गीध पास आ गया और इस प्रकार बोला
jambuka uvāca |
ity uktās te nyavartanta śokārtāḥ putravatsalāḥ |
aṅke śiraḥ samādhāya rurudur bahuvistaram |
teṣāṁ ruditśabdena gṛdhro 'bhyetya vaco 'bravīt |
ពេលបាននិយាយដូច្នេះ ពួកញាតិមិត្តទាំងនោះ—ដែលស្រឡាញ់កូន និងត្រូវទុក្ខព្រួយគ្របដណ្ដប់—បានត្រឡប់ក្រោយ។ ពួកគេដាក់ក្បាលក្មេងប្រុសលើភ្លៅ ហើយយំខ្លាំងៗយូរអង្វែង។ ពេលសំឡេងយំរបស់ពួកគេឮឡើង សត្វក្ងោក (គីធ) មួយបានហោះមកជិត ហើយនិយាយដូច្នេះ។
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical weight of familial compassion and the natural human response to loss. It sets the stage for a moral discourse (introduced by the vulture) by showing how attachment and grief arise, inviting reflection on dharma, impermanence, and right understanding in the face of death.
After being spoken to, the child’s relatives—grief-stricken and affectionate—return, cradle the boy’s head in their laps, and weep loudly for a long time. Their crying draws a vulture, which approaches and begins to speak, signaling an impending dialogue or admonition.