Shloka 14
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
कर्मान्तविरते लोके अस्तं गच्छति भास्करे । गम्यतां स्वमधिष्ठानं सुतस्नेहं विसृज्य वै
karmāntavirate loke astaṃ gacchati bhāskare | gamyatāṃ svam adhiṣṭhānaṃ sutasnehaṃ visṛjya vai ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ពេលនេះ ព្រះអាទិត្យកំពុងលិចទៅ; ពិភពលោកបានបញ្ចប់កិច្ចការប្រចាំថ្ងៃ ហើយស្ងប់ស្ងាត់ចាកពីសកម្មភាព។ អ្នកទាំងឡាយក៏គួរត្រឡប់ទៅទីលំនៅរបស់ខ្លួន ដោយពិតប្រាកដ បោះចោលស្នេហាខ្លាំងចំពោះកូនប្រុស»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse urges restraint and detachment: when the day’s duties end—symbolized by the setting sun—one should withdraw appropriately and not be driven by personal attachment (here, affection for a son).
Bhīṣma, speaking in Śānti Parva, signals that evening has come and the day’s activities have concluded; he instructs the listeners to return home and to set aside emotionally charged attachment connected with their son.