Shloka 163
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
សៅនកៈបានមានព្រះវាចា៖ សម្រាប់អ្នកដែលទាំងបុណ្យទាំងបាបបានស្ងប់រលត់ទៅហើយ ការលះបង់—even ជីវិតផង—ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាគុណប្រសើរខ្ពស់ជាងគេ។ ក្នុងលោកនៃសត្វមានកាយ សុខមិនអាចមានដោយគ្មានស្រមោលទុក្ខឡើយ; សុខនិងទុក្ខកើតឡើងជាសភាពធម្មជាតិរបស់សត្វដែលចងខ្លួននៅក្នុងប្រក្រឹតិ ដើរតាមមន្ទិលនៃការប៉ះពាល់ និងការចងសម្ព័ន្ធ។ តែអ្នកដែលបានបោះបង់អស់ទាំងអ្វីៗ ព្រមទាំង «របស់ខ្ញុំ» និងអហំការ ហើយដែលបុណ្យបាបទាំងអស់បានរលត់ទៅ—មនុស្សដូច្នោះ សូម្បីតែការរស់នៅរបស់គេក៏ក្លាយជាមង្គល និងនាំមកនូវសេចក្តីក្សេមក្សាន្ត។
शौनक उवाच
Educational Q&A
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.