Shloka 6
अध्याय १५२: लोभः पापस्य मूलम् — Greed as the Root of Wrongdoing
न हि नो ब्रद्यशप्तानां शेषं भवितुमर्हति | स्तुतीरलभमानानां संविदं वेदनिश्चितान्,“ब्राह्मणोंके शाप दे देनेपर हमारे कुलका कुछ भी शेष नहीं रह जायगा। हम अपने पापके कारण न तो समाजमें प्रशंसा पा रहे हैं न सजातीय बन्धुओंके साथ एकमत ही हो रहे हैं; अतः अत्यन्त खेद और विरक्तिको प्राप्त होकर हम पुनः वेदोंका निश्चयात्मक ज्ञान रखनेवाले आप-चजैसे ब्राह्मणोंसे सदा यही कहेंगे कि जैसे निर्जन स्थानमें रहनेवाले योगीजन पापी पुरुषोंकी रक्षा करते हैं, उसी प्रकार आपलतो अपनी दयासे ही हम-जैसे दुखी मनुष्योंकी रक्षा करें
na hi no brāhmaṇaśaptānāṁ śeṣaṁ bhavitum arhati | stutīr alabhamānānāṁ saṁvidaṁ vedaniścitān ||
ភីष្មៈ «ពិតប្រាកដណាស់ បើព្រះព្រាហ្មណ៍ដាក់បណ្តាសាលើពួកយើង នោះវង្សកុលរបស់យើងនឹងមិននៅសល់អ្វីឡើយ។ ដោយសារអំពើអាក្រក់របស់យើង យើងមិនទទួលបានការសរសើរនៅក្នុងសង្គមទេ ហើយក៏មិនអាចរួមចិត្តជាមួយសាច់ញាតិរបស់ខ្លួនបានដែរ។ ដូច្នេះ ដោយទុក្ខសោក និងការធុញទ្រាន់យ៉ាងខ្លាំង យើងនឹងអំពាវនាវម្តងហើយម្តងទៀតទៅកាន់ព្រះព្រាហ្មណ៍ដូចអ្នក—អ្នកមានចំណេះដឹងដាច់ខាតអំពីវេទៈ—ថា៖ ដូចយោគីដែលស្នាក់នៅទីស្ងាត់ការពារបុរសមានបាប ដូច្នោះដែរ សូមអ្នកការពារមនុស្សទុក្ខលំបាកដូចយើង ដោយមេត្តាករុណាតែប៉ុណ្ណោះ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse stresses the grave moral and social consequences of incurring Brahminical censure, and it frames refuge in Veda-grounded sages as an ethical remedy: those who have fallen into wrongdoing should seek protection and guidance from the compassionate and spiritually disciplined, who can restore order and harmony.
Bhishma, speaking in the Shanti Parva’s instruction on dharma, voices a fear that a Brahmins’ curse could annihilate a lineage. He describes a community losing honor and unity due to sin, and depicts their turning—again and again—to Veda-knowing Brahmins, requesting compassionate protection like that offered by solitary yogins to the morally compromised.